اند یشه یک معلم

به راستی عشق چیست؟ عشق را می توان جاذبه و کشش قلبی انسان به سوی کمال و جمال دانست. زیبایی، یکی از کمالات است و زیبای مطلق، خداست. عشق را جز با عشق نمی توان شناخت. عشق را جز عاشق نمی تواند درک کند؛اما برای نزدیک شدن موضوع به ذهن، می توانیم از مثال های موجود در مراتب پایین تر موجودات زنده استفاده نماییم.

جذبه پروانه به سوی شمع، کشش شاخ و برگ درختان به سوی نور، کشش ریشه ها به سمت خاک، گرایش انسانی که در تاریکی قرار می گیرد، به سوی هر نقطه نورانی، کشش برخی حیوانات به طرف جریان ها و میدان های مغناطیسی و نظایر آن، می توانند نمونه هایی از این قبیل باشند.

عشق در مرتبه ای بسیار عالی تر و به عنوان عالی ترین تجلی عالم هستی، قلب انسان را به سوی کمال و زیبایی مطلق سوق می دهد. انسان را خدا به گونه ای آفریده است که وقتی به سوی نور وجود مطلق متمایل می شود، با تمام وجود به سمت آن کشیده می شود. به این ترتیب، عشق کشش قلب انسان به سوی خداوند است.

حب یا عشق، ماهیتی انسانی دارد و هدف اصلی آن نیز خداست؛ ولی این که چرا عشق که اصالتا می باید متوجه خدا باشد، به انسان ها تعلق پیدا می کند، سوءالی است که می توان به این طریق به آن پاسخ داد که عشق در مراتب پایین تر انسانی به سمت نشانه هایی از جمال و کمال الهی که در ا نسان ها به عنوان خلیفه او به ودیعت گذاشته شده است، متوجه می شود. انسانی که هنوز نمی تواند درکی از جمال و کمال مطلق داشته باشد، لاجرم به سوی جمال های عینی و قابل رؤیت کشیده می شود و به سوی کمالات و عواطف ا نسانی که نشانه هایی از رأفت الهی در وجود انسان هستند، سوق پیدا می کند. به عبارت دیگر، عشق یک انسان به انسان دیگر، اگر خالی از هواها و امیال باشد، نشانه ای از عشق به کمال مطلق است

منبع:پایگاه حوزه